Het perron

Drie roltrappen lager dan de begane grond, het koffiekraampje en de drukbezochte Keyserlei ergens laat in de avond. Enkele mensen verzameld op het perron, druk bezig met hun telefoon of starend naar het fel verlichte informatiebord. Nog enkele minuten voor de reis huiswaarts zich verder zal zetten. Ik zie..

Het jonge meisje, grijnzend naar het scherm van haar gsm. Een gescheurde jeans, oversized trui en witte sneakers. Het subtiel glimmen van haar beugel bij het openen van haar mond verraadt haar leeftijd. En ook dat ze tot over haar oren verliefd is, voor de allereerste keer.

De vage bekende in de verte. Me wederzijds mijdend omdat elkaar begroeten een brug te ver lijkt, hoewel we al jaren bevriend zijn op sociale media. Want Facebook is een wereld van likes en liefde en alomvattend community-gevoel, in de echte wereld draait het om selectiviteit en variërende vormen van vriendschappelijke bescheidenheid.

De oververmoeide werknemer. Gekleed in maatpak en druk bezig met de laatste e-mails. Hij die een uurtje later tevreden de voordeur zal sluiten en zich veilig zal voelen in zijn eigen territorium. Waar hij het dreigend hijgen van de werkdruk in zijn nek bij het tuinhek zal achterlaten en het de volgende morgen op dezelfde plek weer zal oppikken met een zucht. Waar hij zijn drie jonge kinderen omhelst en zijn vrouw kust, die al dat werk meer dan waard zijn.

De arrogante vijftiger. Hoog met haar neus in de lucht, neerkijkend op de anderen. Met een she has it all- attitude en het persoonlijke recht op de meest comfortabele zitplaats. Trots als een pauw, maar eerder lijkend op een veredelde kip met felgekleurde veren. Haar onzekerheid verstopt in een heel erg donker hoekje, dat af en toe ’s nachts aanvalt wanneer de muren op haar afkomen. Eenzaamheid als chronische ziekte, maar dat hoeven de anderen niet te weten.

De oude man, ongecompliceerd en tevreden als neutrale uitdrukking op zijn verrimpelde gezicht. Lezend in zijn dagelijkse krant, met de sport als favoriete rubriek. Want toen hij nog jong en atletisch gebouwd was, noemde hij voetbal zijn grote liefde en was de koers op zondag een vast patroon. Met een vrouw die hem steunde door dik en dun en vele vrienden die de hobby’s met hem deelden. Naasten waarvan hij de afgelopen jaren al regelmatig afscheid van heeft moeten nemen, maar zo gaat het leven en dat accepteert hij.  

Ik kijk graag naar mensen omdat ik zowel voltooide scenario’s als mogelijke toekomstige wendingen zie. Ik zie keuzes en confrontaties, warmte en verdriet. Ik zie reflecties van mijn eigen angsten en mijn eigen levensdoelen in de houding van anderen.

Ik kijk graag naar mensen omdat niemand enkel datgene is wat hij of zij uitstraalt. Omdat ons voorkomen topjes van een ijsberg zijn waar we zelf de omvang niet van kennen.

Ik kijk graag naar mensen omdat we allen mensen zijn.
Zo verschillend. Zo hetzelfde.  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s