Eerbetoon

Het is vader-dochter-tijd. Een winterse zaterdagavond, midden januari. Papa en ik liggen samen genesteld in een zetel. Ik onder een dekentje en met mijn hoofd op zijn buik, terwijl hij beschermend zijn hand op mijn schouder heeft gelegd. Hij had het me die middag al gezegd. We zouden samen ‘Les Misérables’* kijken, een film die onlangs een stempel op hem gedrukt had.

Mijn papa kan zoals geen ander gewone dagdagelijkse rituelen omtoveren in krachtige, emotionele momenten. Zo resulteerde het samen beluisteren van een klassiek muzieknummer al verschillende keren in een trillende onderlip en een innige omhelzing. Ook het leren autorijden werd na enkele ritten richting Deurne eerder intense Quality Time dan een stressvol ontwijken van gevaar.

De hoofdpersonages vullen de ruimte met hun melodieuze argumenten en zingen om ter luidst de volgens hen correcte levensvisie. Revolutionaire helden sterven en een onschuldig jongetje neemt daarbij het voortouw. Voor de slechteriken verschijnt er daarom heel even licht aan het einde van een ellenlange tunnel. Er wordt goedheid gezien in wat reeds goed was; de schurk spelt zijn waardevolle broche op een levenloos lichaampje.

Papa’s volslanke, schuddende buik wiegt mijn hoofd op en neer en besmet me met dezelfde emoties. Tranen worden de vrije loop gelaten en ik zoek met mijn hand naar de zakdoek die ik al voor de film klaargelegd had. We zijn beiden snel geraakt, maar een eerbetoon is de achillespees van mijn vaders emotionele stabiliteit.

Het zette me aan het denken de afgelopen dagen. Wat is de definitie van eerbetoon? Omvat dat croqueskes maken op zondagmiddag voor een katerend lief of heeft dat enkel betrekking op grootse gebaren die naar het heldhaftige neigen? Is eerbetoon het omhelzen van vrienden bij blij weerzien of het groeten van een kist van te vroeg heengegane geliefden?

De alom bekende en betrouwbare Van Dale omschrijft eerbetoon naar behoren neutraal als “blijk van verering”. Een omschrijving die alle wegen open laat en daarbij de kracht van het begrip bevestigt. Eren zit zowel verweven in een lach als in een traan.

In de fictiereeks ‘het Eiland’ zei men ooit: “In het woord delegeren zit het woord eren”. Als grote fan vul ik deze wijsheid maar al te graag aan en wil ik vermelden dat dit ook zo is bij de woorden ‘accentueren’, ‘appreciëren’ én ‘waarderen’.

Eren is het prijzen van het groene gras van de buurman, zonder zelf te zoeken naar middelen om je eigen tuin een nieuwe boost te geven. Daarbij maakt het niet uit of jij en je buurman eigenaars zijn van een stadstuintje, of een immens groot natuurdomein.

(*) De film Les Misérables is, samen met vele gelijknamige musicals en varianten, een creatieve bewerking van de legendarische roman van Victor Hugo. Twintig jaar lang heeft Hugo aan het boek gezwoegd. Een verhaallijn met een sterk moreel karakter dat sinds de 19e eeuw en tot op de dag van vandaag mensen intrigeert en inspireert.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s