herfstblues

Mijn blik wordt gezogen naar een kleurrijke “Act, Don’t React” in een voor de rest industriële omgeving in vijftig tinten grijs. Een boodschap verborgen ergens ver voorbij Lokeren en vlak voor Gent Dampoort, tussen vervallen gebouwen van ooit glorierijke fabrieken. Het is nog vroeg in de ochtend. De zon lijkt nu al besloten te hebben om niet te schijnen vandaag en de regen tikt chagrijnig tegen de ruiten. In de trein zelf domineert een collectief ochtendhumeur luidruchtig de stilte.

En hoezeer die warme tapijten op het eerst nog zo groene gras mij ook verwonderen, ook ik heb last. Last van de stilaan snijdende koude, last van de donkere avonden, last van het vallend blad.

Ik mis het rondrijden tussen het lavendelrijke landschap. Waarbij de wapperende wind door onze haren ervoor zorgde dat onze gedachten werden uitgeschakeld en alleen de ogen nog het werk deden.

Ik vergeet nooit de strenge stem van een vermoeide buurvrouw, die ons er rond middernacht op wees dat niet iedereen gediend was met giechelende vriendinnen en sappige anekdotes. Waarna we onze glazen wijn mee naar binnen namen, onze lichte zomertruitjes inruilden voor korte pyjamabroekjes en dansten op muziek van jeugdidolen alsof er geen volgende morgen meer zou zijn.

Ik geniet nog na van het moment dat we de drukke Gentse Feesten verlieten voor een spontane plons in de Blaarmeersen. Op ons geheime plekje. Hoe we schrokken toen we er langs de andere kant weer uit werden geroepen door een opzichter en hoe we schaterlachten toen we in onze geïmproviseerde zwemkledij stuntelend rond de vijver terugkeerden.

Ik ontdekte dat het slapen op een kleine oppervlakte mij een soort vrijheid bood dat ik nooit eerder gevoeld had. In een tent van lage kwaliteit, met een zwakke zaklamp en een fort van dekens en truien, voelden frisse nachten hartverwarmend. Ik zag hoe de warme gloed van de ondergaande zon ons onhandig tot een thuis getransformeerd grasveldje betoverde. Ook eten, bereid op gammele gasvuurtjes, was nooit eerder zoveel sterren waard.

De conducteur wekt mij vriendelijk na mijn dagdroom en knipoogt wanneer ik hem mijn vervoersbewijs geef. Ik berg de herinneringen, samen met de zomerkriebels weer op in mijn hart.

Al heel wat vrolijker fluit ik zachtjes de herfstblues.

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “herfstblues

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s